W przypadku , kiedy planujemy jedynie wymianę grzejników a instalacja pozostaje stara zwykle konieczne jest zastosowanie grzejników z podłączeniem bocznym. Takie podłączenie mają zwykle grzejniki członowe z żeliwa lub aluminium.

Grzejniki aluminiowe mają małą pojemność wodną, przez co szybko się nagrzewają i stygną. Producenci grzejników aluminiowych dopuszczają zwykle ich pracę w układach otwartych (z otwartym naczyniem wzbiorczym).

Grzejniki żeliwne zwykle mają dużą pojemność, co utrudnia szybką zmianę ich temperatury. Instalacja z grzejnikami żeliwnymi charakteryzuje się dość dużą bezwładnością cieplną, przez co użytkownik dłużej musi czekać aż pomieszczenie się nagrzeje. Z drugiej jednak strony grzejniki te są w stanie przyjąć chwilowe nadmiary ciepła wytworzonego przez kocioł, zakumulować je i oddać, gdy kocioł już nie pracuje. Takie grzejniki są ciężkie i nie nadają się do wieszania na lekkich ściankach działowych. Ich zaletą jest to,że są bardzo odporne na korozję. Zalecane są więc do układów otwartych, bardziej na nią narażonych.

Jeśli planujemy wymianę grzejników połączoną z wymianą rur, a nowy układ c.o. jest typu zamkniętego, można zastosować dowolne grzejniki. Natomiast w przypadku gdy instalacja jest typu otwartego, trzeba wybrać grzejniki żeliwne lub aluminiowe.

Należy bezwzględnie pamiętać o tym, że jeżeli rury są miedziane, a grzejnik aluminiowy, to materiał grzejnika i materiał rur nie powinny mieć bezpośredniego kontaktu. W takim przypadku bowiem zachodzi zjawisko elektrokorozji. Bezpośredni kontakt aluminium z miedzią uniemożliwia się zwykle stosując złączki o odpowiedniej konstrukcji złączek lub stosując przekładki izolacyjne. Do wody krążącej w instalacji należy dodać środek przeciwdziałający korozji.
 

Grzejniki trzeba dobierać z uwzględnieniem mocy oraz temperatury wody grzewczej.(KM)

Opracowanie: www.ogrzewnictwo.pl.