Jednym z etapów adaptacji istniejących pomieszczeń poddasza do celów mieszkalnych jest wykonanie izolacji cieplnej skośnych połaci dachowych. Do izolacji połaci dachowych zalecane jest stosowanie produktów o najlepszych właściwościach cieplnych, które pozwolą na jak najmniejsze obniżenie pomieszczenia przy zapewnieniu jak najmniejszych strat ciepła.
Zalecana grubość dwuwarstwowego ocieplenia energooszczędnego poddasza wynosi 25 cm i jest większa niż wysokość typowych krokwi. Między innymi dlatego stosuje się dwie warstwy izolacji: między belkami drewnianymi i pod nimi. Pierwszą warstwę ocieplenia, można wykonać np. z wielkowymiarowych płyt Toprock o grubości 15–20 cm układa się między krokwiami. Z długich odcinków docina się kawałki o 1,5-2 cm szersze od odległości w świetle między belkami. Taki naddatek i sprężystość skalnej wełny pozwalają na wykorzystanie sił tarcia i samodzielne utrzymywanie się tak dociętego ocieplenia między nimi. Drugą warstwę ocieplenia, z płyt należy ułożyć między spodem krokwi a okładzinami poddasza, np. płytami gipsowo-kartonowymi lub boazerią. Ruszt stalowy (np. z profili typu U) odsuwa się poniżej spodu elementów drewnianych najczęściej o 10 cm, stosując wieszaki stalowe lub klocki drewniane. Ze względu na sposób odprowadzania pary wodnej na zewnątrz wyróżniamy dwa typy poddasza: poddasze typu nieszczelnego i szczelnego dla pary wodnej.
Połać dachowa typu nieszczelnego dla pary wodnej występuje przy stosowaniu na krokwiach wiatroizolacji o wysokiej paroprzepuszczalności (Sd < 0,03 m). Para wodna z pomieszczeń suchych poddasza przenika przez paroprzepuszczalne warstwy połaci do szczeliny wentylacyjnej o grubości 2–3 cm między wiatroizolacją (membraną) a pokryciem dachowym, ułożonym na łatach i kontrłatach, a stąd przez otwory wywiewne w kalenicy do atmosfery. Zaleca się, aby ocieplenie miało grubość o 1–2 cm mniejszą niż wysokość krokwi – w ten sposób zapobiegniemy wypychaniu wiatroizolacji w kierunku szczeliny wentylacyjnej.
Połać dachowa typu szczelnego dla pary wodnej występuje przy stosowaniu na krokwiach pełnego deskowania z papą albo wiatroizolacji jako folii wstępnego krycia (FWK) o niskiej paroprzepuszczalności (Sd > 0,03 m). Należy zawsze pamiętać o drożnej szczelinie wentylacyjnej o grubości 3–6 cm między deskowaniem pełnym lub folią wstępnego krycia a ociepleniem. Drożna szczelina wentylacyjna zapewni wentylację połaci i odprowadzenie nadmiaru wilgoci na zewnątrz, dlatego też należy zrobić wloty powietrza do szczeliny (okap, podbitka) i wyloty (kalenica, kratki wentylacyjne w ścianach szczytowych). Ocieplenie powinno mieć stabilną grubość i zabezpieczenie od strony szczeliny, np. rusztem ze sznurka - dzięki temu nie nastąpi przypadkowe zapchanie szczeliny wentylacyjnej przy montażu izolacji. Grubość ocieplenia powinna stanowić różnicę miedzy wysokością krokwi, a grubością szczeliny wentylacyjnej.
W pomieszczeniach wilgotnych o ciśnieniu pary wodnej powyżej 13 hPa (łazienka, WC, kuchnia zlokalizowana na poddaszu) do spodu stalowych profili nośnych okładzin dodatkowo mocujemy taśmą dwustronnie klejącą folię paroizolacyjną. Układamy ją na zakład i sklejamy ze sobą taśmą klejącą.
Redakcja ekooszczedni.pl na podstawie materiałów z:
Rockwool Polska Sp. z o.o.